Zondag 1 maart stond de eredienst in een bijzonder licht: het licht van zending, met speciale aandacht voor Ghana. In dit West-Afrikaanse land kampt maar liefst twintig procent van de jongeren met werkloosheid. Wanneer perspectief ontbreekt, kan dat de voedingsbodem vormen voor wantrouwen en verdeeldheid. Juist daarom bouwen kerken in Noord-Ghana bruggen van hoop, door christelijke en islamitische jongeren samen te brengen om hun uitdagingen gezamenlijk aan te pakken.
Met steun vanuit Nederland krijgen jaarlijks zestig jongeren de kans om een vak te leren. Zij worden opgeleid tot timmerman, wever, kleermaker, cateraar of kapper — beroepen die niet alleen inkomen geven, maar ook waardigheid en toekomst. Daarnaast leren in telkens tien nieuwe dorpen zo’n 450 christenen en moslims samen zeep maken én samenwerken in vredesgroepen. Zo groeien praktische vaardigheden hand in hand met vertrouwen, verbondenheid en vrede in hun dorpen.
Om dit hoopvolle werk mogelijk te maken, werd er tijdens de dienst gecollecteerd.
Voorganger ds. N. de Jong – Wiersma opende de dienst op een bijzondere manier, geïnspireerd door hoe men in verschillende Afrikaanse kerken samenkomt. Eerst nodigde zij de vrouwen uit om te gaan staan. Met warme woorden sprak zij hen toe, waarna zij samen een passend lied zongen. Vervolgens stonden de mannen op en klonk ook hun lied. Daarna kregen de kinderen een plek: bemoedigd door inspirerende woorden en gesteund door de gemeente zongen ook zij vol overtuiging mee. Wat een prachtige manier om samen een dienst te beginnen — als gemeenschap, ieder gezien en gehoord.
De kinderen hadden in hun Kinderkerk bovendien een kleurrijke poster gemaakt van broden, elk met een eigen vorm en kleur. Een treffend symbool: we zijn allemaal verschillend, maar ieder mens draagt unieke gaven in zich. Juist in die verscheidenheid kunnen we elkaar aanvullen, helen en versterken.
Aan het einde van de dienst werd afscheid genomen van Klaas-Evert Andringa, die zich jarenlang met toewijding heeft ingezet als voorzitter van de zendingscommissie. Nu hij het stokje overdraagt, werd hij samen met zijn vrouw letterlijk én figuurlijk in het zonnetje gezet. En alsof het zo moest zijn, stroomde het zonlicht rijkelijk door de grote kerkramen — een warm en passend teken van dankbaarheid.
