De eredienst van zondag 17 mei stond in het teken van de afsluiting van het kerkelijk seizoen en de overgang naar de zomerperiode. Voorafgaand aan de dienst konden de aanwezigen genieten van een fotopresentatie met beelden van de vele activiteiten en gebeurtenissen binnen onze gemeente van het afgelopen seizoen. De dienst werd geleid door de kerkelijk werkers Tsjikke de Jong-Bloem en Jacob Nentjes.
Een bijzonder onderdeel van deze viering was het afscheid van organist Wally Hoekstra-Westerhuis. Op haar verzoek werden vrijwel alle liederen gezongen uit de liedbundel van Johannes de Heer, waarmee de dienst een persoonlijk en feestelijk karakter kreeg.
Wally heeft zich maar liefst 75 jaar ingezet voor de muzikale begeleiding binnen de kerkelijke gemeente. Al op 11-jarige leeftijd begeleidde zij samenzang en muziek tijdens bijeenkomsten van verenigingen, kerstvieringen, diaconale activiteiten en uitvaarten. Later werd zij vaste organist op het Robustelly-orgel van onze kerk.
Als blijk van waardering voor haar uitzonderlijke en langdurige inzet ontving Wally de draaginsigne in goud met briljant, vergezeld van een oorkonde. Daarnaast werd zij verrast met een bronzen beeldje met gouden afwerking en persoonlijke inscriptie. De kinderen van de Kinderkerk hadden een prachtige poster gemaakt met daarop het woord BEDANKT in hele grote letters.
Na de toespraken volgde een warme en welverdiende staande ovatie. Daarmee sprak de gemeente haar grote dankbaarheid uit voor iemand die zich gedurende vrijwel een mensenleven met hart en ziel heeft ingezet voor de muziek en het kerkelijk leven.
TOESPRAAK
Bêste Hoekstra – Westerhuis famylje, leafste kunde, leave freonen, tsjerkeleden, en boppe alles: leave Wally,
Hjoed steane wy hjir tegearre, mei in mingsel fan tankberens en weemoed, om ôfskied te nimmen fan jo as organist fan ús tsjerke. In momint dat net allinnich spesjaal is, mar ek djip oandwaanlik. Fiifensantich jier . . . in minkselibben lang – hawwe jo de tsjerketsjinsten mei jo spyljen ûnderhâlden, ferdjippe en ferrike.
Fiifensantich jier wêryn jo hannen de toetsen fûnen, jo muzyk ús herten. Sa’n lange, trouwe ynset foar ien tsjerke is seldsum – net allinnich hjir yn ús provinsje, mar yn it hiele lân. It is in tsjûgenis fan tawijing, fan leafde, fan ropping.
Dy leafde foar muzyk begûn al betiid. Jo groeiden op mei lûden dy’t, as it ware, yn jo siel pleatst waarden, trochjûn troch jo heit, Gerrit Westerhuis – sels organist – dy’t syn muzikaliteit trochjoech oan syn bern.Muzyk wie gjin bysaak yn jo famylje; it wie in miskienwol in rêdingsline. Dyn bruorren fûnen dêr ek harren wei yn: Wiebe efter it oargel, Adam mei de trompet.Mar op dyn paad wie ek fertriet. Jo wiene noch mar alve jier âld doe’t jo jo heit ferlearen. In djip ferlies op sa’n jonge leeftyd. En krekt yn datselde jier begongen jo mei oargellessen by Johannes Schotanus, in namme út de bekende kleanmakkersfamylje yn ús doarp.
As hie muzyk jo doe net allinnich foarme, mar ek stipe. En hoe fluch binne jo dêryn groeid. Al yn 1951 waarden jo frege om foar de jeugdferienings te spyljen.
Yn dy tiid droech ús doarp noch de littekens fan in djip fertrietlike dei dy’t it hiele doarp op ‘e kop set hie. Dizze tsjerke, sa’t wy dy hjoed kenne, bestie net – allinnich swarte muorren stiene noch oerein nei de alles ferneatigjende brân op in simmerdei yn juny 1947. It prachtige Hinsch-oargel, dêr’t jo heit sa faak op spile hie, wie ek folslein ferlern gien. Mar lykas it libben soms docht, folge de weropbou. Yn 1955 waard de tsjerke werboud en krige in nij hert: it Robustelly-oargel.
En jo . . . jo groeiden mei. Jo wiene der op gewoane sneinen, mar ek op spesjale mominten – by feestlikheden, by gearkomsten, yn ljocht en tsjuster. Jo wiene der altyd as der in oprop op jo dien waar. Jo waarden frege om te spyljen op gemeentejûnen en by de krystfieringen fan it diakonaat en by begraffenissen yn it eardere Nederlânsk Herfoarme gebou, dat no de Twaskar is.
Doe’t jo by in pleatslike bakkerij wurken, kaam Hylke jo paad oer. As bakkershulp kaam hy alle dagen op syn bromfyts fan Engwierum nei Minnertsgea. Net allinnich fleagen fonken hinne en wer yn ‘e bakkerijoven, mar der fleagen ek fonken fan leafde tusken jimme. Jo trouden yn 1963, mar nettsjinsteande de drege tiden fan wenningtekoart en it ûntbrekken fan in heitfiguer, bleauwen jo oargel spyljen. Tegearre bouden jimme in húshâlding op, in libben. En troch dit alles hinne bleau de muzyk klinken.
Om in idee te jaan fan ‘e tsjerkelibben: yn de turbulinte jierren sechstich mingden seis ferskillende streamen tsjerkegongers har op snein yn ús doarp, elk ûnderweis nei har eigen tsjerkegebou. Oeral wiene oargelmuzyk en sjongerij te hearren. Iets dat wy ús hjoed-de-dei net mear foarstelle kinne.
Yn 1975 waarden jo troch jo neef Bram Joostema frege om ek it Robustelly-oargel te bespyljen tidens de earetsjinsten. Dûmny Lekkerkerker – dy’t letter dit prachtige Robustelly-oargel yn hege wurdearring hie – wie hjir doe predikant, en Baukje Haarsma wie de fêste organist.
Yn dy jierren waarden der elke snein twa tsjinsten hâlden, ien moarns en ien middeis. Sa kaam it dat Baukje Haarsma de moarnstsjinsten begeliede en jo de middeistsjinsten begelieden mei oargelmuzyk. Jo spilen leaver verskes út it Johannes de Heer-lietboek.
De sneins soene letter in drokke dei foar jo wurde: soargje foar jo famylje, yn ‘e tsjerke spielje, en letter ek elke snein te middei jo mem Beitske besykje, dy’t doe yn in fersoargingshûs ferbleau.
Nei’t Baukje Haarsma mei pensjoen gie as organist, waard Dirk Norbruis jo mei-organist. Letter, doe’t jo bern âlder waarden, wie it hiel normaal dat jo dêr boppe it oargel spilen tidens it sjongen, en dat jo man Hylke ûnder siet, en de meitsjerkegongers mei syn gloeiende stim yn it liet luts. In prachtige kombinaasje.
Bêste Wally, nei al dy jierren is it momint no kommen dat jo ôfskied nimme as organist fan ús tsjerke. Mar wat jo jûn hawwe . . . dat bliuwt. Jo muzyk libbet troch yn ús oantinkens – yn mominten fan freugde en fertriet, fan tegearre wêzen en loslitte. De lûden dy’t jo spile hawwe, binne as it ware opnommen yn ‘e muorren fan dizze tsjerke, yn ús herten. Jo joegen stim oan wat wy soms net yn wurden útdrukke koenen. Jo joegen djipte oan wat wy fielden. Hjoed wolle wy jo fanút it djipst fan ús hert betankje.
Foar jo trou! Foar jo tawijing! Foar jo leafde foar oargelspyljen! Fiifensantich jier lang – in minskelibben lang – hawwe jo ús tsjerke ferrike. En wy hoopje en bidde dat jo noch in protte jierren omjûn wurde meie troch de leafde fan Hylke, jo bern en bernsbern.
Mei der frede en freugde wêze yn ‘e kommende tiid, en mei Gods segen jo stypje.
Ut namme fan ús allegearre: Wally . . . . . tank!
Collega organist Dirk Norbruis bedankte Wally ook voor haar muzikale inzet en collegialiteit. Hij had Ytje Gerbrandy gevraagd een speciaal lied te schrijven op de wijze van lied 486 Midden in de Winternacht. Dat lied werd uit volle borst gezongen. Wellicht even een toelichting op het lied: Wally haar man Hylke heeft in zijn werkzame jaren gewerkt als voorman in de HEMA-bakkerij in Leeuwarden.
Wally is al jong begûn
want se woe graach spylje
heit hat it fêst prachtig fûn
dat syn famke spile
earst foar clubs..dat wie net mis
houlik en begraffenis
en it gie sa goed..en it gie sa goed
elke noat..elke noat..elke noat wer helje
út de Robustelly
Sneins as-de toerklok 7 keer slacht
krûpt se út’e fearren
want se wit it oargel wacht
lokket har fan fierren
Hylke do krijst net in tút
want ik moat dy kant gau út
want it is al let…want it is al let
ik moat fuort..ik moat fuort..ik moat avenseare
nei har grutte leafde
Wally is hiel fanatyk
yn in protte dingen
en sa ek yn’e mesyk
kinst har net bedwinge
gek fan swart as wite toets
fleane fingers.. roets.,roets.. roets
mei in krús as mol..mei in krús as mol
Wally wol..Wally wol..Wally wol it bêste
sil nea earder rêste
Nei de tsjinst wer op nei hûs
foar in lekker bakje
troch it spyljen yn’e sûs
kin it wat besakje
alle bern binne derby
want der is in lekkernij
smikke-smak-smak-smak…smikke-smak-smak-smak
elke snein..elke snein..elke snein as thema
taartsjes fan de Hema
Wat sa moai is oan mesyk
minsken sjonge litte
net te lûd en net te dryst
mar de toan goed sette
begelieding is in wurd
dat foar Wally echt betsjut
pas dy altyd oan..pas dy altyd oan
oan’e sfear..oan’e sfear .oan’e sfear fan lieten
stean der goed foar iepen
Efkes om in boadskip gean
is in moai fersetsje
Frjentsjer hat wol moaie klean
’t is in prachtig stêdsje
mar geslenter troch de stêd
wurd al gau in trage trêd
en se ha sa’n toast..en se ha sa’n toast
bakje leut..bakje leut..bakje leut yn’t skema
efkes nei de Hema
Nei in fuotbalwedstriid ta
dat is echt in útsje
Wally ropt de spilers ta
mei har snedich snútsje
Hylke fynt dit mar sa sa
fan gerop moat hy neat ha
ik gean fierderop..ik gean fierderop
leave pop..leave pop.. leave pop net roppe
lit se lekker skoppe
Yn’e bus nei Bruce Springsteen
mei de hiele kudde
Wally seit: Mij niet gezien!
’t liket har wol knudde
rijen minsken.. tsjok.. tsjok.. tsjok
dat is my fiersten te drok
ik bliuw leaver hjir..ik bliuw leaver hjir
kin mysels..kin mysels.. kin mysels fermeitsje
en mesyk hjir meitsje!
Wally al dy jierren lang
mochten wy jo hearre
lieten..psalmen..en gesang
binne sa passearre
wat in feest jo prachtig wurk
want wy songen as in ljurk
ja wy tankje jo…ja wy tankje jo
en mei lof..en mei lof..en mei lof fan herte
der in kroan op sette